Na ulicy Słowiczej, na ulicy zmyślonej

nie ma wcale kamienic, tylko same balkony.

Pozawieszał je niegdyś na pozornych zawiasach

obłąkany architekt, który nie żył w tych czasach.

Nikt z przechodniów nie dotarł do zmyślonej ulicy –

unikają jej szklarze i wędrowni muzycy,

tylko księżyc zarzuca na balkony swą pełnię

i przepływa bez cienia, niewidzialny zupełnie...

Na balkonach są róże, a na różach słowiki.

Róże mdleją po nocach od słowiczej muzyki,

a to wszystko się dzieje, jakby działo się w śnie,

a zarazem istniało poza snem jednocześnie...

Nikt z przechodniów...

I nie sposób odróżnić mgły od snu,

co tak ściśle

mgłą się staje, jak dotąd

w żadnym innym zamyśle –

a ty błąkasz się nocą po ulicy Słowiczej

pełna westchnień tłumionych

i niewiernych słodyczy

I ku górze wyciągasz

przezroczyste swe dłonie

bym ukazał się tobie

na zmyślonym balkonie –

a tu księżyc zarzuca

na balkony swą pełnię

i przepływa bez cienia,

niewidzialny zupełnie...^[2]