Nasz „Diament” prawie gotów już, w cieśninach nie ma kry,

Na kei piękne panny stoją, w oczach błyszczą łzy.

Kapitan w niebo wlepia wzrok, ruszamy lada dzień.

Płyniemy tam, gdzie słońca blask nie mąci nocy cień.

A więc krzycz: O – ho – ho! Odwagę w sercu miej!

Wielorybów cielska groźne są, lecz dostaniemy je!

Hej, panno, powiedz po co łzy? Nic nie zatrzyma mnie,

Bo prędzej w lodach kwiat zakwitnie, niż wycofam się.

No, nie płacz mała, wrócę tu, nasz los nie taki zły,

Bo da dukatów wór za tran i wielorybie kły.

A więc krzycz: O – ho – ho!...

Na decku Stary wąchał wiatr, lunetę w ręku miał.

Na łodziach, co zwisały już z harpunem każdy stał.

I dmucha tu, i dmucha tam. Ogromne stado wkrąg.

Harpuny, wiosła, liny brać! I ciągaj, brachu, ciąg!

A więc krzycz: O – ho – ho!...

I dla wieloryba już ostatni to dzień,

Bo śmiały harpunnik uderza weń!^[2]