Dajcie mi mieć trochę smutku

Dajcie mi mieć trochę żalu

Przecież księżyc też zachodzi

Chmury słońce przesłaniają

 Tak jest trudno czasem jasną świecić twarzą

 Gdy zmęczenie smutne myśli rodzi

 Nie tak wielki ogień płonie w sercu moim

 By go czasem zimny wiatr nie mroził

Dajcie mi mieć trochę smutku...

 Ogni co wygasły nikt już nie zapali

 Przebrzmiała niejedna piosenka stara

 Czas się już nie wróci, w kręgu nie zasiądzie

 Tamta najwspanialsza wiara

Dajcie mi mieć trochę smutku...

 Byli chłopcy byli, ale się minęli

 I nie staną więcej w progu moim

 Oczy z fotografii patrzą tak uważnie

 Napełniają serce niepokojem

Dajcie mi mieć trochę smutku...

 Najgorsza samotność kiedy wokół ludzie

 Przed nią nawet uśmiech nie obroni

 Czasem tak jak żebrak bardzo długo czekam

 Lecz nikt do mnie nie wyciągnie dłoni

Dajcie mi mieć trochę smutku...^[1]