Ja nie jestem, proszę pani, tym Bajorem

Ja się wcale z nim nie identyfikuję

Mój życiorys grzeszy pewnym niedoborem

No i paru rzeczy w życiu mym żałuję

Ja mam prozę dnia, poezji–nic a nic

Sztuka... z mięsem się kojarzy, a śpiew–z wódką

Ja mam spokój mnie nie śledzi żaden widz

Mówię prosto, na temat i krótko

Ja nie jestem, proszę pani, tym aktorem

Ja przypalam papierosa zbyt banalnie

Nie rozgrywam życia, jestem amatorem

Aspiracje czasem miewam–lecz

Ja nie jestem, proszę pani, tym aktorem

Dla mnie aktor to figura w wielkiej grze

On porywa magią słowa i pozorem

A ja taki niepozorny–pani wie

Tak ja jestem bardzo charakterystyczny

Bo charakter proszę pani to ja mam

A do tego jest wybitnie lingwistyczny

No to–ciao, doswidania i bye bye

Świat realny–jest nachalny, lecz nie pani

Pub na rogu, zimno w progu. Wejdźmy więc

Nagle pani z baru jak ta która wie

Wyszeptała czule: „Ogrzej mnie”

Ja nie jestem, proszę pani, tym aktorem

Ja przypalam papierosa zbyt banalnie

Nie rozgrywam życia, jestem amatorem

Aspiracje czasem miewam–lecz

Ja nie jestem, proszę pani, tym aktorem

Dla mnie aktor to figura w wielkiej grze

On olśniewa widza złuda i pozorem

A ja taki niepozorny–pani wie^[2]