Lecą z nieba kasztany,

Dmucha chłodny wiaterek,

Starszy pan zadumany

Wybrał się na spacerek.

Chodzi sobie po lasku,

Buty mu lśnią jak lakier,

Z fantazją macha laską,

Kapelusz ma na bakier.

Wiatr swoje harce czyni,

Czerwieni się dąb i buk,

Furkoczą liczne mini

Wokoło zgrabnych nóg.

Maszerują harcerze,

Kwitną astry na grządce,

Miło jest na spacerze

Nawet po sześćdziesiątce.

Zwłaszcza gdy się wygląda

Na jakieś pięćdziesiąt dwa

I się uważnie rozgląda,

I chód sprężysty się ma!

Idzie pan wzdłuż szpaleru

Elegancki i żwawy:

– Jak wrócę ze spaceru,

Zaraz zaparzę kawy.

Poczytam „Politykę”

I Karnawał Dygata,

I puszczę sobie płytę

A mnie jest szkoda lata,

Potem się może prześpię,

A może wpadnę do Heniów?

Tak myśli idąc wrześniem

Ku swemu przeznaczeniu,

Gdzie kawa nie wypita,

Książka nie doczytana,

Nie odbyta wizyta,

Płyta nie odegrana.

I gdzie ktoś ironiczny

O oczach jak dwa dreszcze...

...w wirze liści ulicznych

Starszy pan idzie. Jeszcze...^[1]