Czemu tęsknić za chatą,

Czyż nie lepiej za kratą – Nam.

Mamy pokój książęcy,

Łóżko, stołek i więcej – Nic.

Mamy wszelką wygodę:

Chleb, kapustę i wodę – Wciąż.

Nie boim się złodziei,

Bo pilnuje z kolei – Moch.

Brak nam tylko swobody,

Jęczą bez niej narody – Tak.

Do Tobolska etapem

Pojedziemy z kacapem – Wraz.

A z Tobolska „w Kamczatku”

Pojedziemy w ostatku – Tam.

A w Kamczatce pod batem

Rozstaniem się z tym światem – Raz.

Podniesiem się wysoko

I spadniemy głęboko – W dół.

Sprawa nasza niech żyje!

Wszelki ucisk niech zgnije! – Wnet!^[1]