Noc zapadła w czarnej szacie,

księżyc w górze lśni,

a ja stoję sam na warcie,

straszno, straszno mi.

Cóż mam robić, nieszczęśliwy,

w tak ciężkiej żałobie,

chodzę w kółko ledwie żywy

i tak śpiewam sobie:

Oj, duli, duli! Oj, duli, duli!

Oj, duli, duli, duli.

Patrzcie, patrzcie, co za dusza

w krzakach siedzi tam,

tu przede mną wróg się rusza,

a ja stoję sam.

Więc na alarm trąb, chłopaku,

syp do ognia drzewa!

Nie, to ptaszek usiadł w krzaku

i tak sobie śpiewa:

Oj, duli, duli! Oj, duli, duli!

Oj, duli, duli, duli!^[1]