O kraju nasz drogi! O Polsko kochana!

Dlaczegóżeś łaskę straciła u Pana,

I rzewnemi łzami zapłynęło oko

I serce się krwawi zranione głęboko?

Czemuż to ach! Czemuż? Ty Boże miłości –

Nie okażesz żadnej nad nami litości –

I ta wielka przeszłość i te świetne czyny,

Poszły w zapomnienie a płaczą twe syny.

Boć całunem śmierci cały kraj okryty,

Łzami i krwią własną już z winy obmyty –

A tu jeszcze burze i gromy bez końca

I żadnej nadziei pogodnego słońca!

Po Sybiru ziemiach bieleją się kości –

A wróg rozsrożony szaleje ze słości.

Gdzież nasza potęga? – Gdzież są nasze siły?

Wszystko gdzieś przepadło... Zostały mogiły...^[1]