Śpiewajmy o tym, co jest życia prozą

O tym, co sercu jest bliskie i drogie

O żebrakach, co przeklinają mrozy

I o matkach, co błogosławią ogień

O szmaciarzach, co grzebią w śmieciu każdym

Nuż się uśmiechnie do nich los łaskawy

I o poetach, co wpatrzeni w swą gwiazdę

Rozum stracili pozbawieni sławy

Śpiewajmy o tym co jest życia prozą

O tym, co sercu jest bliskie i drogie

O biednych matkach złorzeczących mrozom

O żebrakach, co błogosławią ogień

O dziewczynach, co w godzinie wieczornej

Kładą dzieci pod obcymi drzwiami

I dygocą przed ludźmi w uniformie

Którzy klucz dzierżą od więziennej bramy

Śpiewajmy, o tym co jest życia prozą

O tym, co sercu jest bliskie i drogie

O staruszkach, co przeklinają mrozy

I o dzieciach, co błogosławią ogień^[2]