Nie warto umierać na baczność,

gdy bolą i pięty, i głowa.

Nie warto umierać na baczność,

gdy dusza jest wciąż nie gotowa.

Dlatego gwardzista umiera

odważniej, poważniej i godniej.

Dlatego gwardzista umiera,

jak orzeł umiera swobodnie.

Nie warto umierać w barłogu,

gdy ciało uwiera i kiśnie.

Bo na cóż by przydał się Bogu,

ktoś taki, kto nawet nie piśnie.

Dlatego gwardzista umiera

odważniej, poważniej i godniej.

Dlatego gwardzista umiera,

jak orzeł umiera swobodnie.

Nie warto umierać w pokłonach,

już lepiej w gorączce i w furii.

Bo na cóż się przyda przy tronach,

ktoś taki, kto kłaniał się durniom.

Dlatego gwardzista umiera

odważniej, poważniej i godniej.

Dlatego gwardzista umiera,

jak orzeł umiera swobodnie^[1]