Z moich wad

jestem rad,

przywiązałem się już do nich.

Wierne tak są,

pomagają mi żyć.

Dymu łyk,

kawka i

mały koniak obok stoi.

Z małych stressów bez adresu

leczę się w mig.

Z moich wad

jestem rad,

mam ich tyle co i zalet.

W sam raz na wiek,

wykształcenie i płeć.

Bez tych wad

szedłbym w świat,

ale życie nie jest rajem.

Zgubi anioł skrzydeł staniol,

nim dojdzie gdzieś.

Chyba żeby przyszła ta

niespodziana, jedyna,

odmieniła barwy dnia,

może zmieniłbym się tak...

Z moich wad

jestem rad,

nie porzucę ich tak łatwo.

Gdy żyję sam,

cieszę się,

że je mam.

Dymu łyk,

kawka i

przygaszone w barku światło

pomagają, ululają

na kilka chwil.

Może kiedyś przyjdzie ta

szarooka, miła,

zburzy mój wygodny świat

z małych zalet, pospolitych wad.

Ale nic

jeszcze dziś

się nie stało.

Może jutro

stanie się coś,

zacznę dla kogoś żyć.

Z moich wad jestem rad,

grzeją mnie jak dobre futro

i czekanie,

i czekanie

skracają mi...^[1]