Radość spóźniona ma zawsze kurzu smak

Pełna jest śladów obcych rąk

Radość zdrożona, zawsze tak cierpka aż

Trzęsie nim weźmiesz ją na ząb

Jak obraca w palcach ktoś

cenne cacko sprzed lat

Sprawdza wagę, bada brąz

szuka daty przez szkła

Tak ją chowasz wpierw pod klosz

w cieniu, z dala od lamp

Zanim wciśniesz ją gdzieś w kąt

nim wrócisz znów do swych spraw

Radość znużona pełna jest grubych rys

Cała wyblakła, aż do dna

Radośc zbiedzona ledwie ją stać na błysk

Nawet na uśmiech sił jej brak

Jak obraca w palcach ktoś

cenne cacko sprzed lat

Sprawdza wagę, bada brąz

szuka daty przez szkła

Tak ją chowasz wpierw pod klosz

w cieniu, z dala od lamp

Zanim wciśniesz ją gdzieś w kąt

nim wrócisz znów do swych spraw^[2]