Usiądź! Porozmawiać z tobą chcę,

Bo od wielu dni i wielu lat

Pytań, które bolą nazbierało się

A odpowiedzi nie dał nikt...

Każda taka pusta noc

Wciąż samotnością kaleczy sny.

A nowy, przecież jasny świt,

Co wybawieniem zawsze był

Przynosi tylko ból i zwątpienie...

Powiedz czemu łatwo tak

Potrafimy ranić

A o wiele trudniej jest

Po prostu... wybaczyć

Życie...

Czy to musi być jak gra

W której nie wygrywa prawie nikt

Kochać każdy przecież może,

Ale kto przed miłością nie ucieka dziś?

Już każdy kłamie nawet w snach

W marzeniach oszukuje się...

W świecie gdzie nawet prawdy cień

Rani lub zabija

Kłamstwo potrzebne jest,

Jak chleb...

Powiedz mi, dlaczego tak

Potrafimy zdradzać

A o wiele trudniej jest

Po prostu... pokochać.^[2]