Nie zapomniałam tej melodii

Choć tyle już minęło lat

Pamiętam gapiów i tłum dzieci, co jak ja...

Też zasłuchani stali tak

Każdego dnia, o jednej porze

Pod dom przychodzili starszy pan

Na kolorowej katarynce dźwięcznie grał

I tę melodię śpiewał nam:

Ref.:

Za jeden grosz sprzedaję sny

Za jeden grosz zamieniam troski na śmiech

Za jeden grosz zabieram łzy

I zamiast nich radość wam przynoszę

Nikt nie wie dziś, co się z nim stało

Gdy katarynki zamilkł głos

Od tamtej pory jednak czasem jest mi brak

Dźwięcznej melodii z tamtych lat

Ref.:

Za jeden grosz sprzedaję sny

Za jeden grosz zamieniam troski na śmiech

Za jeden grosz zabieram łzy

I zamiast nich radość wam przynoszę^[2]