Stajemy na progu Księgi.

Jest to Księga Rodzaju – Genesis.

Tu, w tej kaplicy, wypisał ją Michał Anioł

nie słowem, ale bogactwem

spiętrzonych kolorów.

Wchodzimy, żeby odczytywać,

od zdziwienia idąc ku zdziwieniu.

Tak więc to tu – wchodzimy i rozpoznajemy

Początek, który wyłonił się z niebytu

posłuszny stwórczemu Słowu;

Tutaj przemawia z tych ścian.

A chyba potężniej jeszcze przemawia Kres.

Tak, potężniej jeszcze przemawia sąd- sąd ostateczny

Oto droga, oto droga, oto droga którą wszyscy przechodzimy –

każdy z nas.

Uczynił Bóg człowieka na swój obraz i podobieństwo,

mężczyzną i niewiastą stworzył ich

I widział Bóg, że było bardzo dobre,

oboje zaś byli nadzy i nie doznawali wstydu.

Czy to możliwe?

Współczesnych o to nie pytaj, lecz pytaj Michała Anioła,

Pytaj Sykstyny.

Jak wiele tu powiedziane na tych ścianach.

Początek jest niewidzialny- tu wszystko na to wskazuje.

Cała ta bujna widzialność, jaką ludzki geniusz wyzwolił.

I kres także jest niewidzialny.

Choć tu spada na twój wzrok wędrowcze

wizja ostatecznego Sądu.

Jak uczynić widzialnym, jak przeniknąć poza granice

dobra i zła?

Początek i kres, niewidzialne, przenikają do nas z tych ścian!^[2]