Stara skarga a próżna – na śmierć się żałować

Bowiem ona nikomu nie zwykła folgować

Bierze stare i młode, kto się jej nawinie

Ten pierwej, a ów później, przedsię nikt nie minie

Bo czas nie da trwać żadnej rzeczy w jednej tylko mierze

A jako wszystko niesie, tak zaś wszystko bierze

Widziałem ja po ranu piękny kwiat przyjemny

A widziałem zaś wieczór zwiędły i nikczemny

I drzewa, które teraz odziały się w liście

Złupi z tego ubioru mroźnej zimy przyszcie

W tymże prawie i człowiek, a gorszym, bo kwiaty

Odradzają się rok w rok wetując swej straty

Snać by lepiej jeno nie czuć żalu swego

Twardą skałą gdzie stanąć śrzód morza hucznego

O którą by się morskie fale rozbijały

I wiecznie nieokrutne wiatry uderzały^[2]