Już z Wieży Mariackiej rozlega się hejnał

i płynie przez Kraków, przez słońce i mgłę,

i wpada do trąbki junackiej brygady,

brygady ZMP:

Stawaj, bracie, już czas, trąbka gra,

do szeregu, już czas, szkoda dnia,

chwyć za kilof i łom,

weź łopatę do rąk

i radości proporzec wznieś na maszt.

Nowa Huta – to my,

nowe miasto – to my,

więc z piosenką pod rękę naprzód marsz!

Rytm pracy codziennej z piosenką się splata

i jedną pieśń tworzą melodie te dwie –

i leci pieśń nowa, i dźwięczy w łopatach,

w łopatach ZMP:

Stawaj, bracie, już czas, trąbka gra,

na budowę, już czas, szkoda dnia.

Chwyć za kielnię i pion,

wczoraj pusto – dziś dom,

a nad domem z komina dymu kwiat.

Nowa Huta – to my,

nowe miasto – to my,

bo w nich nasze dziś serce i nasz świat!^[1]