Kiedy nocą na niebie

rozkwitają stokrotki,

to zasługa w tym pewnie

rakietowej pelotki.

Artylerii najlepszej,

artylerii na schwał,

naszych armat i rakiet,

i haubic, i dział.

Nie ma takich kolorów

jak w zenicie, gdy w noc

światło stu reflektorów

nożycami tnie mrok.

Ogień zacznie się iskrą,

świeca błyśnie spod chmur,

trasujących pocisków

z nieba zwisa już sznur.

Na sygnały pelotki,

na zew nocnych kanonad,

chłopcy wdzieją pilotki,

zagra wiatr w hełmofonach.

I rozwiną eskadry,

i rozsypią się w klucz,

świtem wrócą do bazy

sponad lasów, znad mórz.

Nie ma takich kolorów...^[1]