Jasio piękny był jak róża,

Ładnie się rodzicom chował,

Przy tym miał aniołka stróża,

Który nim się opiekował.

Czasem, kiedy pani w klasie

Jasia gnębi i sztorcuje,

Mówi: Ożesz ty, głuptasie!

I chce chłopcu wstawić dwóję.

Stróż poczciwy aniołeczek

Dziecię chronić chcąc niewinne,

Trąci panią w ołóweczek –

I już dwóję ma ktoś inny!

Także później, przy maturze,

Tym młodzieńczym, pięknym zrywie,

Inne aniołeczki stróże

Radzą swoim: – Walcz uczciwie!

Ale Jasia stróż jest lepszy,

Spod skrzydełka coś wyciąga:

– Jasiu, nie myśl sam, bo spieprzysz,

Patrz, baranie, tu jest ściąga!

Potem Jasio się zakochał,

Ale zamiast pieścić dziewczę,

Ciągle tylko śpiewał, szlochał,

Albo głośno czytał wiersze.

Kiepsko by się to skończyło,

Lecz aniołek w sposób krótki

W postać Jasia wszedłszy siłą –

Zabrał babkę do Sobótki.

A nazajutrz ta panienka

Już za Jasiem sama biega,

Już jest przy nim jakaś miękka

– Jasio – mówi – to agregat!

Siedzi Jasio na posadzie,

Wykonuje zadań szereg –

Tu swój podpis z wdziękiem kładzie,

Tam przybija znów stempelek,

Zaś aniołek z obowiązku

Podpowiada wciąż tej mumii:

– Jasiu, zapisz się do związku!

– Jasiu, dziecko do komunii!

– Napisz donos, składki popłać!

– Szefa spytaj się o zdrowie!

Nie ma kiedy pojeść, pospać

Tak jak inni aniołowie,

Więc go wątpliwości gniotą

Niesprawdzone należycie:

– Czy koniecznie półidiotom

Musi się ułatwiać życie?^[1]