Chciałem znaleźć mej miłej grób,

smutek co dzień me serce gniótł.

Wiosną młode serca bez miłości schną,

Gdzie ty jesteś, mów Suliko?

W bujnym lesie kwiat róży drży,

na jej płatkach lśnią rosy łzy.

Czy to ty tak pięknie wznosisz głowę swą,

kwitnąc z dala stąd, Suliko?

Nad kochaną swą różą dziś

słowik w gąszczu zgiął młody liść.

Zapytałem tak, jak wzdycha wody dno:

„Czy to jesteś ty, Suliko?”

Słowik przywarł do listków drzew,

w ciszy lasu zadzwonił śpiew.

I powtarzał słowik w pieśni, aż do dnia:

„To Suliki głos, tak, to ja!”^[1]