Świeć, słońce,

kwiatom na łące,

niebu i ziemi, ptakom i psom,

nie zapominaj

też o dziewczynach,

tych, co na co dzień pogodne są.

Malowane dziecinnie,

zawieszone na rynnie,

roztańczone w źrenicach,

urodzone do życia,

jesień umiesz zmieniać w kwiecień,

zimę – w maj.

Świeć, słońce, zapraszające

sad – na owoce, pszczoły – na miód,

no, i pamiętaj

też o dziewczętach,

żeby piękniały nam dzień po dniu.

Malowane przez dzieci

jakbyś miało nie świecić,

czyżbyś miało nie płonąć,

gdy cię już zapalono,

dzięki tobie pachnie kwiecień,

wabi maj.

Świeć, słońce,

ludziom i drodze,

która do ciebie nieraz pod wiatr,

doglądaj szczęście

zawsze i wszędzie,

budź nas do życia każdego dnia.^[1]