Hej, rosły całe wieki nase święte smreki…

Rosło od malućka w lesie pod Tatrami

Wrostało w tom ziemie skalnom korzeniami

Dlo Nadziemskich Mocy dźwigało ofiary

Nieroz odpocnyny pod nim Duchy-Mary

Drzewiej ludzie na nim kaplicki wiesali

Chronili przed dyscem, jodło spozywali

Jaz przyseł jegomość,

wycion stare drzewo

Zgniewała sie Ziemio, pogniewało Niebo

Dopiero kie młode drzewo posadzili

Zaceni godnie zyć, Boga przeprosili

Kie swoje korzenie podcinać bedziemy

Jako słabe drzewa marnie poginiemy.^[2]