Gdy w murach stuletnich, wśród nocnych wydarzeń

Przebudzą się długie jak sen korytarze

Pamięci stuletniej spowite kołnierzem

Jak zawsze gotowe do zwierzeń...

Wsłuchała się cisza w tę nocną opowieść

Jak w wiecznym pragnieniu zatraca się człowiek

W uczuciu bez miary, co nie zna litości

O szkolnej, szczeniackiej miłości!

 Choć spala do szczętu ów czar obłąkany

 Nie wolno żałować tych serc potarganych

 Bo wszystko co wcześniej się w sobie zatraci

 Odradza się w innej postaci!

Nie znali się wcześniej, niczyja w tym wina

Choć z klasy tej samej z chłopakiem dziewczyna

Spotkały się oczy z lustrzanym odbiciem

W wyśnionym, lecz nagłym zachwycie.

On wziął ją za rękę i zabrał w krainę

Gdzie ślubem wieczystym opętał dziewczynę

Bo łatwo zapomnieć w oślepłej miłości

Że wieczność ma też kres wieczności!

 Choć spala do szczętu ów czar obłąkany

 Nie wolno żałować tych serc potarganych

 Bo wszystko co wcześniej się w sobie zatraci

 Odradza się w innej postaci!

Gdy wszelkie nadzieje nie zdały się na nic

Zapadła na zdrowiu ta miłość bez granic

Umarła dziewczyna i umarł młodzieniec

Zostały spowite w sen cienie...

Gdy jedna się kończy, to inna zaczyna

Uległa tęsknocie kolejna dziewczyna

Z chłopakiem tak bliskim, choć wcale nie znanym

Spotkali się w miejscu tym samym!

I tak jest na zawsze i nic się nie zmienia

Bo wielka jest siła pięknego pragnienia

Tak wielka, że nawet w rozpaczach i trwogach

Trwa dalej w niebieskich ogrodach!

 Choć spala do szczętu ów czar obłąkany

 Nie wolno żałować tych serc potarganych

 Bo wszystko co wcześniej się w sobie zatraci

 Odradza się w innej postaci!^[1]