Szczęśliwy, kto sobie Patrona

Józefa ma za Opiekuna.

Niechaj się niczego nie boi,

Bo święty Józef przy nim stoi, nie zginie.

Idźcie precz, marności światowe,

Poście wy do zguby gotowe;

Już ja mam nad kanar słodszego.

Józefa, Opiekuna mego, przy sobie.

Ustąpcie, szatańskie najazdy.

Przyzna to ze mną człowiek każdy,

Że choćby i samo powstało

Piekło się na mnie zbuntowało, nie zginę.

Gdy mi jest Józef ulubiony

Obrońca od każdej złej strony;

On ci mnie ze Swojej opieki

Nie puści, i zginąć na wieki nie mogę.

Przeto Cię upraszam serdecznie.

Józefie święty, bym bezpiecznie

Mógł mieć zgon i lekkie skonanie,

I grzechów moich skasowanie przy śmierci.

Gdy mi zaś przyjdzie przed Sędziego

Stawić się, wielce straszliwego;

Bądźże mi, Józefie, przy sądzie,

Kiedy mnie Bóg sądzić zasiądzie, Patronem.^[1]