W mgłach daleczeje sierp księżyca

Zatkwiony ostrzem w czub komina

Latarnia się na palcach wspina

W mgłach gdzie kończy się ulica

Obłędny szewczyk kuternoga

Szyje wpatrzony w zmór odmętny

Buty na miarę stopy Boga

Co mu na imię Nieobjęty

Błogosławiony trud

Z którego twórczej nocy

Powstaje taki But

Wśród takiej srebrnej nocy

Panie obłoków, Panie rosy

Naści z mej dłoni dar obfity

Abyś nie chadzał w niebie bosy

I stóp nie ranił o błękity

Niech duchy paląc gwiazd pochodnie

Powiedzą kiedyś w chmur powodzi

Że, tam gdzie na świat szewc przychodzi

Bóg przyobuty bywa godnie

Błogosławiony trud

Z którego twórczej mocy

Powstaje taki But

Wśród takiej

srebrnej nocy

Dałeś mi Panie kęs istnienia

Co mi na całą starczy drogę

Przebacz, że pośród mroku cienia

Nic Ci prócz butów dać nie mogę

W szyciu nic nie ma, oprócz szycia

Więc szyjmy póki starczy siły

W życiu nic nie ma oprócz życia

Więc żyjmy aż po kres mogiły

Błogosławiony trud

Z którego twórczej mocy

Powstaje taki But

Wśród takiej

srebrnej nocy^[2]