W domach się stawiało snopki

W każdym domu snopek stał

A Fryderyk pisał szopki

I je potem chętnie grał

Pędzą sanie do rozjazdu

A tu niesie się po świecie

Szopka szopenowska As-Dur

Opus sześćdziesiąte trzecie

Nokturn, bo już po pasterce

I etiudy jakby ciut

Wielkie wiolinowe serce

I orzechy zamiast cnót

Pędzą sanie do rozjazdu

Niesie się przez drzwi otwarte

Szopka szopenowska As-Dur

Opus sześćdziesiąte czwarte

Kiedyś je na dworcach grano

W każdym dźwięku człowiek czuł

Mazowieckie rzewne siano

I pachnący polski stół

Pędzą sanie od rozjazdu

A tu każdy brzmi zakątek

Szopka szopenowska As-Dur

Opus sześćdziesiąte piąte

Słychać w nich śpiewanie chłopek

Skrzydeł szum i wycie wilka

Stworzył ten Fryderyk szopek

Siedemdziesiąt kilka

Lecz gdy krążył po Europie

Zwłaszcza gdy wyjeżdżał z Drezna

Zgubił szopek wszystkie kopie

I dlatego nikt ich nie zna

Niech więc wszystkich nas pokrzepia

Opus sześćdziesiąte szóste

Szopka D-moll na fortepian

I nakrycie puste^[1]