Taram, taram, taram taram, taram.

Czy słyszysz, bracie, ledwie grzmi,

pod Kutnem bój dogasa,

i trzeba nam przez długie dni,

i trzeba nam przez ciemne dni

rozbijać biwak w lasach.

Taram, taram, taram taram, taram.

Na drogę, bracie, visa weź,

zbierz kule z pól wrześniowych...

Lecz jak ocalić naszą cześć?

Gdzie podziejemy naszą cześć?

Jak sztandar nieść pułkowy?

Taram, taram, taram taram, taram.

Czy widzisz, bracie, zagon tam?

Tam jeszcze czołgów nie ma.

A ja łopatkę ostrą mam

i honor nasz przechowam sam,

chorążym będzie ziemia.

Taram, taram, taram taram, taram.

A kiedy, bracie, przyjdzie czas

i pośród nocy ciemnej

na linii ognia stanie las,

do boju poprowadzi nas

ten sztandar nasz podziemny.

Taram, taram taram taram,

taram, taram.^[1]