Już idą – wielką zgrają

już krzyczą – a nas tak mało

już biją – trzeba uciekać

ich gniew słychać z daleka

już pęka stalowa przegroda

już leje z armatek się woda

huk petard rozrywa uszy

już strach pazerność zagłuszył

sztyl od kilofa w ręce górnika

nie można już kłamać

nie można unikać

nie można udawać

że dziura w budżecie

że tak by się chciało

że nie jest się śmieciem

już tupot ciężkich butów

zagłuszył bełkot gwiazd

i gadające głowy

zamilkły – niemy strach

ktoś odkrył wreszcie prawdę

najprostszą z wszystkich prawd

że tylko jeden sposób

jest niezawodny tak

a górnik patrzy i widzi to co chce

ulica milczy – ze wstydu pali się.^[2]