Wprawdzie piosenka narodziła się w Warszawie i była chętnie śpiewana przez powstańców w 1944 roku, to jednak można ją uważać za utwór partyzancki. Dzięki nutom, które zreprodukowano jeszcze w 1943 roku w Lublinie, szybko rozprzestrzeniła się po Lubelszczyźnie, Mazowszu, a nawet Krakowskiem. Dotarła również na Kielecczyznę. Prócz tego sam kompozytor upowszechniał ją na licznych koncertach konspiracyjnych w Warszawie, które odbywały się m. in. w mieszkaniu pp. Dybowskich przy ul. Chopina i u p. Świderskich przy ul. Mazowieckiej. Po powstaniu, w którym brał udział jako żołnierz grupy specjalnej, zakładającej linie telefoniczne w kanałach dla nawiązania łączności pomiędzy gen. „Monterem” a kwaterą płk. „Radosława”, został wywieziony do obozu jeńców wojennych w Lamsdorf i Murnau. Wraz z bratem Janem ps. „Krzysztof” (twórcą Marsza Mokotowa) uczestniczył tam w życiu kulturalnym, organizował koncerty i komponował nowe piosenki. Tam także prezentował przed jeniecką widownią Szumi las. Wówczas jeden egzemplarz nut, napisanych przez siebie w obozie w 1944 roku, dedykował mjr. Stanisławowi Jasińskiemu^[1].