Jak w księgach zapisane to

Przez historyków stoi,

Miał cesarz starą gwardię swą

I szwoleżerów swoich.

Gdy sytuacja była zła,

Krytyczna – że tak powiem –

Chronić cesarza gwardia szła,

A w bój – szwoleżerowie.

Ale w cesarzu tkwił na dnie

Zarodek niepokoju:

– Czemuż to stara gwardia się

Starzeje pośród bojów?

Siwieje, tyje każdy mąż,

Kwęka, choć nie jest ranny,

A szwoleżery polskie wciąż

Wysmukli są jak panny?

I zamęczała go ta myśl,

I zżerał go frasunek,

Aż kiedyś wachmistrz Dreptak Zdziś

Dostarczył mu meldunek.

Zasalutował, konia wspiął

Zwyczajem szwoleżerów,

Aż cesarz wnet go pytać jął:

Skąd tyle ma fajeru?

Zaś Dreptak, co służbistą był,

Z zachwytu w mig pokraśniał,

„Niech żyje!” – krzyknął z całych sił,

A potem tak wyjaśniał:

– Niewielki każdy z nas ma staż,

Niedługie wojowanie,

Choć od lat wielu szwadron nasz

Walczy przy tobie, panie.

Ten ówdzie zginął, inny tam,

Przychodzą nowe twarze,

A tylko sztandar wciąż ten sam

I hasło na sztandarze!

Zaś Stara Gwardia twoja, sir,

Wspaniała, piękna, harda,

Rzadko w bitewny chadza wir,

Więc się starzeje kadra.

Cóż stąd, że ją ożywia duch,

Że broń pierwszego sortu,

Kiedy przeszkadza gruby brzuch

I nawyk do komfortu?

A Napoleon zrobił gest

W stylu Napoleona

I mruknął: – Coś w tym chyba jest...

I jest coś. Niech ja skonam.^[1]