Tam, daleko, na błoniu, była ścięta topola,

Tam partyzant żegnał dziewczynę, idąc walczyć wśród pola.

Ty ode mnie nie odchodź, bo się o ciebie boję,

Weź mnie, zapisz w partyzantkę, będziem walczyć oboje.

W partyzantkę ją wpisał, do boju przystąpiła,

Ona jako sanitariuszka swoją funkcję pełniła.

Była we wsi nad ranem, ludzi wizytowała,

A wtem czarna karierka z żandarmami zjechała.

Żandarm wyjął granata, ona granat chwyciła

I za Niemcem w karierkę tym granatem rzuciła.

Miała visa przy sobie i oddała trzy strzały,

Wtem partyzanci z lasu zaraz pomoc jej dali.

Nie zdążyła się ukryć i raniona została,

Na rękach partyzanta swego ducha oddała.^[1]