Z niejednegośmy pieca

jedli chleb na wojence,

śnieg nam świecił jak świeca,

kolba tliła się w ręce,

szła po stepie kostucha

i patrzyła nam w twarz,

i szeptała do ucha,

że nie dojdzie nikt z nas.

Tam, gdzie zaułek pełen jaskółek

i gdzie przed domem zielony klon,

tam, gdzie w turkocie

kiwa się w słocie

siwy dorożkarz i siwy koń,

gdzie stary zegar

godzin przestrzega,

tam, gdzie nas nie ma,

gdzie jesteś ty –

siedzisz przy stole,

liczysz w mozole

lata daremne jak łzy, jak łzy.

Step nam zniknął przed laty,

zgasła świeca ze śniegu,

milczą nasze armaty,

lecz my trwamy w szeregu,

aby nigdy kostucha

nie patrzyła nam w twarz,

nie szeptała do ucha,

że nie dojdzie nikt z nas.

Tam, gdzie zaułek...^[1]