Słyszałem wczoraj jak Ty mówisz

Znużony, beznamiętny głos

Patrzyłem prosto w Twoje oczy

Zmęczony i zmętniały wzrok

Zgubiłeś dawny blask spojrzenia

Gdzie tamten głos i myśli żar

Wdeptany w czarny ulic asfalt

Zamknięty w mieście tyle lat

 A tam skaliste stoją szczyty

 I połoniny pieszczą oczy

 A tam zielenie i błękity

 Tylko kamieni warkot w nocy

 Tam każde serce bije równo

 W przyjaznym geście dłoń nie zwleka

 Tam pójdę, pójdę, pójdę, jutro

 Tam czas nie goni, nie ucieka

Zobacz dokoła wszyscy ludzie

Śpieszące przed siebie pędzą gdzieś

Nikt nie podniesie wyżej głowy

Nie stanie gdy napotka Cię

Tu nie ma miejsca na przyjaźnie

Upadniesz! – Ktoś pochowa Cię

Tu w dymie gwiazda Twoja zgaśnie

Za czarnym czarny idzie dzień

 A tam skaliste...

 Tam pójdę, pójdę, pójdę jutro

 Odnaleźć w sobie ślad człowieka

A gdy nadejdzie taka chwila

Że poczuję – czas odejść

Jak zwierz ścigany umknę w góry

Na mchach położę swoją głowę^[1]