Było ciemno,

więc niewiele sam widziałem

i pamiętam tez niewiele;

było ciemno,

wiem, że z pochyloną głową stałem

tak, jak stoi się w kościele;

a więc: stałem, nie widziałem,

było ciemno, lecz słyszałem

wciąż ten głos, ten głos, ten głos.

Podejdź bliżej,

więc podszedłem, jak skruszony obywatel

do przedstawiciela władzy;

podejdź bliżej,

już wiedziałem, że ucieczka błyskawiczna

tu niczemu nie zaradzi.

więc podszedłem, posłuchałem,

było ciemno, wciąż myślałem

czyj ten głos, ten głos, ten głos.

To nie wróg był,

bo głos cichy i subtelny,

ale polski i nieskazitelny;

to nie wróg był,

ten by zaraz mnie zapytał,

czy mój światopogląd celny.

więc to nie był wróg na pewno,

bo nad głową, tuż nade mną

usłyszałem ten głos, ten głos, ten głos.

Ty to masz szczęście,

że w tym momencie

żyć ci przyszło

w kraju nad Wisłą;

ty to masz szczęście.

Twój kraj szczęśliwy,

piękny, prawdziwy,

ludzie uczynni,

w sercach niewinni;

twój kraj szczęśliwy.

Było ciemno,

więc nie mogłem stwierdzić,

komu pomyliły się epoki lub stulecia;

było ciemno,

może to Mickiewicz jaki,

bo tak zgrabnie romantyczną wiarę krzesał;

trochę niezorientowany,

bo w tym kraju tak kochanym

dawno nie był już widziany.

Może Norwid,

bo coś plótł, że łza gdzieś znad planety

spada i groby przecieka;

ale skąd by,

skąd by wiedział, że na jego słowa

ktoś tu jeszcze może czekać;

teraz w modzie nie Norwidy,

filozofy, okryjbidy,

więc czyj ten głos, ten głos, ten głos.

(...)^[2]