Siedzę przy stole – tato piszę do Ciebie

najdłuższy w życiu list

choć wielu ich nie było mam prawo wiedzieć

czy kiedyś powiesz mi

choć tak daleko jesteś czuję, że blisko

sam dobrze wiesz jak jest

porażką odejść jest i zostać też jest wstyd

zatańczymy jeszcze raz

niech biją nam dzwony, aż po świt

zatańczmy jeszcze raz

to tango straconych

czy wiesz, że to 16 lat już minęło

od kiedy byłem tu

czy wiesz, że nie wylałem wtedy ni jednej łzy

a teraz przykro mi

wybacz mi za to ojcze

czas goi rany

gdy wieczność chwilę trwa

porażką odejść jest i zostać też

jest wstyd

zasnąłem tuż pod dębem obok żołędzi

wtulony w świeży mech

tu poczekać chcę

spotkajmy się!

lecz dziś

zatańczymy jeszcze raz

niech biją nam dzwony, aż po świt

zatańczmy jeszcze raz

to tango straconych.^[2]