Historia zwykła, rzekłbym banalna,

niewielka knajpka koło Świętajna,

ona – brunetka za barem zgrabna,

a przy stoliku – on

I on zamawiał tatara,

tatara tara tatara,

a on zamawiał tatara tara tatara.

A zegar bije – tatar i setka,

marszczył się klient, więdła brunetka,

przez całe lata – setka i tatar

i ten dwuznaczny ton,

tatara tara tatara,

a on zamawiał tatara tara tatara.

Aż w końcu nadszedł taki dzionek,

spełniło się co niespełnione,

barmankę pojął ktoś za żonę,

a on pozostał sam.

Na próżno wołał – Tataraaaaaa,

nikt mu nie podał tatara

tatara tara tatara,

a on zamawiał tatara tara tatara.

Czas na egzystencjalną pointę.

Żyj chłopie chwilą, w knajpie niewielkiej

proś o tatara setkę i rękę,

bo w tym jest cała rzecz,

by ktoś ci podał tatara,

na stare lata tatara,

zaśpiewasz wtedy

– tatara taratatara^[1]