Ten, co maluczkich zwykł czynić wielkimi,

Władca Najwyższy nad światy wszystkimi

Bóg z nizin ziemskich wzniósł Ciebie, Wincenty,

W poczet Swój święty.

Rodzi Cię na świat lepianka wieśniacza,

Lecz te ciemności blask rychło otacza;

Nędza Cię karmiąc, hoduje dla siebie

Pomoc w potrzebie.

Byś umiał prędko nieść ulgę w niedoli,

Wprzód cierpisz twarde przygody niewoli;

Lecz pana Twego gdy prawda zdobywa,

Pęta Ci zrywa.

Odtąd Twe czyny szeroko rozbrzmiały,

Kościół Twą pracą odradza się cały:

Świętość w kapłanach, a martwa u ludzi

Wiara się budzi.

Chory, sierota, lud wszystek ubogi

Ojcem Cię zowie, bo każdy Ci drogi;

Gdy ciału mnogie pomoce gotujesz,

Dusze ratujesz.

Na rozkaz królów do rady ich wchodzisz,

W sprawach Kościoła mądrością przewodzisz;

Mniejszać o zaszczyt: dla kraju i ludu

Nie szczędzisz trudu.

Chwała bądź Ojcu, co biednych ratuje,

Chwała Synowi, co zdrowie daruje,

Chwała Duchowi, co błogo nam świeci,

Miłość w nas nieci.^[1]