Ten mój chłopak będzie,

co gościńcem jedzie,

wysoki na nóżkach,

w cerwonych pońcoskach.

Rutko moja, rutko,

rośnij mi raźniutko

uwije wianecek

w niedziele raniutko.

Nasieje ja rutki

na pustym ogrodzie,

uwije wianecek,

pusce go po wodzie.

Jasiu mój, nie cuduj,

darmo twoja strata,

nie dadzą-ć dziewcyny

i za ćtery lata.

Jasiu, bałamucie,

chodzis mi po rucie,

ostre podkówki mas,

rutkę mi pościnos.

A moja matusia

raniuteńko wstaje,

twoje podkówecki

po rucie poznaje.

Miała ja, miała ja

w ogródku leliją,

jechali furmani,

wyłomali mi ją.

A jak ci ja będę

na furmanów skarżyć,

nie powinni mi tam

do ogródka włazić!

Pockajcie, furmani,

będziecie karani

za moją leliją,

coście ją złomali.^[1]