Inne marzą o Taunusach i Fordach,

Lub powiedzmy o pobycie w Miami,

A ja chciałabym mieć zwykłego lorda

W szapoklaku i z bokobrodami,

Żeby był po prostu z wyższych sfer

I żebym mogła do niego mówić „sir”.

Byłoby mu u mnie całkiem fajnie:

Mógłby porozmawiać ze mną o Einsteinie,

Mógłby dziergać, albo czytać bajki

I kupowałabym mu tytoń do fajki

I pozwoliłabym mu jeździć rowerem

I tak żylibyśmy we dwoje, ja z tym sirem.

Tylko raz na tydzień przy niedzieli,

Albo, gdyby wolał, to przy środzie,

Wsadzałabym go siłą do kąpieli

I zanurzała razem z głową w wodzie,

Żeby się porządnie wodą opił,

Oraz w pewnym czasie się przytopił,

Lecz nie całkiem. Po czym bym starannie

Mu robiła sztuczne oddychanie

I lord byłby znów zadowolony,

Tyle tylko, że często topiony.

A mnie szczęście i duma rozpiera

I podziwu szepty słyszę nareszcie:

– O idzie właścicielka topionego sera!

Jej topiony ser jest najlepszy w mieście!^[1]