Otaczają ze wszystkich stron

ludzie mili, życzliwi, kochani.

Mam ich serca na dłoni i słyszę ich głos...

jak aksamit ich czuły szept...

Ktoś rozsypał stokrotki pod drzwiami.

Ktoś przynosi do łóżka śniadanie i kłania się.

Tylko nie ty! czemu nie ty!

Ty jesteś twardy, zimny 

jak moje lusterko!

Piękny jak sen, wybacz mi, że

tłukę odbicie w szkle!

Twą modliszką będę co noc!

zjem cię po kawałku jak tort!

Na mój znak tańczy w szklankach lód!

Grają auta i spada żyrandol.

Wielkie schody, perfumy, brylanty i tłum...

oczy kamer, lawina zdjęć.

W listach pływam i jestem szczęśliwa,

tańczy bufet, obraca się scena – kochają mnie...

Tylko nie ty! czemu nie ty!

Ty jesteś twardy, zimny 

jak moje lusterko !

Piękny jak sen, wybacz mi, że

tłukę odbicie w szkle!

Twą modliszką będę co noc!

Zjem cię po kawałku jak tort!

Za to, że nie chcesz nosić na rękach,

za to, że nie chcesz przede mną klękać

niewiele z ciebie zostanie, kochanie...

kochanie...kochanie...^[1]