To ja Manitou

Witali, wołali, wołali, witali

Kwiaty, krawaty, pompa i puc.

Lakierki, szpalerki, miliony ton stali,

Wrzaski, oklaski, Pan Prezes Pan Wódz.

Tu telewizja a tam radary!

Mieszkanie, ubranie, technika i cud,

Bankiety, zalety, brygady, sztandary,

Wrzaski, oklaski, Pan Prezes Pan Wódz.

Kwiaty dla niego, przemowy dla czerni,

Wódz a za Wodzem wierni.

Radio, on wielki przemysł i socha,

Socha w muzeum, on i dzieci,

Wiadomo, on tę dzieciarnię tak kocha,

On pośród chłopów w codziennej gazecie.

On, między swymi w górniczej siermiędze,

Oni – w strumieniu lejącej się łaski.

Sny o potędze, sny o potędze,

Kamera, oklaski, oklaski, oklaski.

Oklaski dla niego, uśmiechy dla czerni

Wódz a za wodzem wierni.

On – właśnie on, wyśpiewane z pietyzmem,

On – druga Polska i polska sprawa.

On – znaczy naród, jego – ojczyznę,

On – to Police, Łańsk i Warszawa.

Ojczyzna, ojczyźnie, ojczyzną, ojczyznę,

Reklama i patos, patriotyzm i biznes.

Krawaty i kwiaty, niech nastrój nie pryska.

Chleba i igrzysk! Igrzyska, igrzyska.

Cleba dla niego, igrzyska dla czerni,

Wódz a za Wodzem wierni.

Co jeszcze, co jeszcze, co jeszcze? Zza węgła

Śmierdząca kaszanka nie jego dosięgła,

Podchody i kłótnie, i broń bratobójcza,

Prezencik od Wodza, od Wujcia, od Wujcia!

Kto winien? On milczy. Kto winien? Nie on!

On wzrusza sie nagle w tym ciepłym lokalu!

On biedny, on chory, on biedny, on chory,

On biedny, on chory, on leży w szpitalu.

On wzrusza ramieniem, jak gdyby nic,

Wódz a za Wodzem pic!

On wzrusza ramieniem jak gdyby nic,

Wódz a za Wodzem – nic!^[2]