Ten barman co mnie dobrze zna,

co czas w skupieniu w szkło przelewa.

Jak dżin z tonikiem, albo dwa,

zabiera mnie z sobą do nieba.

Na życia wciąż topniejący blask,

światła dorzuca jak garść lodu.

W ciepłe kieliszki jak bez dna,

nalewa wiecznego chłodu.

 Ref.:

 To jest bar, zwyczajny bar,

 lecz coś nam ciągle wracać tu każe.

 To jest bar, zwyczajny bar,

 znajome trunki, te same twarze.

I ten ochroniarz w półotwartych drzwiach,

jak posąg z twarzą boksera.

Co coś z anioła w sobie ma i coś z taniego gangstera.

Półmrok zamknięty w szarość lamp,

i kilku podpitych gości.

I facet, lowelas, z twarzą jak

marzenie o miłości.

 Ref.:

 To jest bar, zwyczajny bar,

 lecz coś nam ciągle wracać tu każe.

 To jest bar, zwyczajny bar,

 znajome trunki, te same twarze.

Zmęczony kelner zgięty w pas

o biodrach jak czysty erotyk.

Jak obraz zatopiony w szkle,

jak w ciało zamknięty dotyk.

Głosy tłumione w mroku tła

przestrzeń zapadła w cieniach

Powietrza gęstniejącego noc...

miejsce którego nie ma.^[1]