Bezbronne niebo coraz chmurzy się,

Cisza w nim dojrzewa gorzka jak łza.

Wiecznie złe prognozy wróżą znów deszcz –

– szary dzień powszedni stuka do drzwi.

Zbudź się i ty, wreszcie zbudź

I z nadzieją spróbuj przeżyć ten dzień,

Chociaż raz bądź sobą – w oczy mu spójrz,

Odważnie w oczy mu spójrz

I na lepsze go zmień.

Bo to jest nasz świat,

Bo to jest nasz dom,

Miejsce w nim dla nas dość –

– Dla wszystkich!

Bo to jest nasz świat,

Bo to jest nasz dom –

– Oszczędź mu łez i trosk,

Przed złem go chroń...

Za wiele było niepotrzebnych burz,

Jak cierń ich ślad uparcie w nas tkwi.

Pora by przeszłości spłacić ten dług,

Żeby serce z wiarą mogło znów bić.

To nic, że słów nieraz brak,

Że sprzed oczu znika zbawczy nasz brzeg,

Miłość przecież znaczy więcej niż strach,

O wiele więcej niż strach

I jest tak wiele jak śpiew.

Bo to jest nasz świat,

Bo to jest nasz dom,

Miejsce w nim dla nas dość –

– Dla wszystkich!

Bo to jest nasz świat,

Bo to jest nasz dom –

– Oszczędź mu łez i trosk,

Przed złem go chroń...^[2]