To nieprawda, że Ciebie już nie ma,

To nieprawda, że leżysz już w grobie,

Chociaż płacze dziś cała polska ziemia,

Cała polska ziemia w żałobie.

Choć Twe serce już więcej nie bije,

Choć opuścił już Ciebie duch dzielny,

W naszych sercach jak żyłeś, tak żyjesz,

Ukochany Wodzu nieśmiertelny.

Byłeś dla nas posągiem ze stali,

Byłeś dla nas sztandarem wspaniałym,

Ty – coś Polskę wydźwignął i ocalił,

I wprowadził na wyższy szczyt chwały.

Już usnąłeś po trudach nadludzkich,

Nie zwycięży już Ciebie ból żaden –

Ukochany Marszałku Piłsudski,

My, żyjący Twoim pójdziem śladem.

Równy królom – spoczywaj z królami.

My, Marszałku, Twą przejmujem wolę:

Twój duch dalej będzie nam hetmanił,

Gdy w potrzebie przyjdzie ruszyć w pole.

Z własnych piersi zbudujemy szaniec

I nie będzie nikt żywota ważył,

Bo mocarny Polski miłowaniem

Huf harcerzy czujnie trwa na straży.^[1]