Przez morza błot, spiekotę i pożogę

Idziemy tam, gdzie wzywa nas nasz

Kraj I trupy nasze co dzień ścielą drogę –

My, ludzie twardzi, o sercach jak stal.

Nie mamy nazwisk w służbie dla Ojczyzny,

O czynach naszych głucha krąży wieść,

Nasze znamiona – rany, krew i blizny,

Nasz skarb jedyny – to wolności śpiew.

To śpiewa noc i ciemność nas przyzywa –

To woła krew gorącym tętnem żył.

Ta noc, co żądzą zemsty się nazywa

I w taką noc – żandarmów będę bił.

Wpatrzeni w dal, idziemy wciąż przed siebie

Ufni, że wreszcie przyjdzie koniec mąk,

Że przyjdzie noc z milionem gwiazd na niebie –

Z nią razem Wolna, Wielka Polska w krąg.

Coś ściśnie skroń w potężnych, mocnych dłoniach,

Na czole znak, na piasku widać krew,

Ktoś bezimienny, ktoś nieznany – kona,

Ostatni raz w oddali słychać śpiew.

To śpiewa noc i ciemność nas przyzywa...^[1]