Jako oliwka mała pod wysokim sadem

Idzie z ziemie ku górze macierzyńskim śladem

Jeszcze ani gałązki, ani listków rodząc

Sama tylko dopiro szczupłym prątkiem wschodząc

Tę jesli, ostre ciernie lub rodne pokrzywy

Uprzątając, sadownik podciął ukwapliwy

Mdleje zaraz, a zbywszy siły przyrodzonej

Upada przed nogami matki ulubionej

Tak ci się mej najmilszej Orszuli dostało

Przed oczyma rodziców swoich rostąc, mało

Od ziemie się co wzniówszy, duchem zaraźliwym

Srogiej śmierci otchniona, rodzicom troskliwym

U nóg martwa upadła^[2]