Ty, narodzie niemiecki, byłeś dumny, waleczny,

Ty przeszedłeś kraj cały wzdłuż i wszerz,

Lecz to już za długo tego, stać się musi coś innego,

By położyć wszystkiemu złemu kres.

Roosevelt w Stanach siły zbiera, Anglik krzyczy: Szwab, cholera,

Nie powinien panować nad światem!

A Sikorski wydał rozkaz: czas już przyszedł wroga chłostać,

Ramię w ramię pójdziemy brat z bratem.

Już kochany nasz Sikorski z wolna kroczy tu, do Polski,

My na straży stoimy jako mur

I z milionem Wileńszczaków będziem dusić tych Prusaków,

Pozna naszą rękę szwabski szczur.

Za brutalne traktowanie, cudzego mienia rabowanie,

Za przelanie naszej polskiej krwi,

Za te pałki, baty, kije setki Szwabów w błocie zgnije,

Niech się im wtedy nasza Polska śni.

Przyjdzie też czas na Hitlera, że go ściśnie też cholera,

Silna ręka potęgę jego skruszy,

Rycerz polski wstanie z grobu i przysięgę złoży Bogu,

I odbierze swe odwieczne Prusy.

Nim granice ustalimy, w Bałtyku się wykąpiemy,

Okryjemy się męstwem i sławą,

Czy w Warszawie, czy w Londynie polski żołnierz wszędzie słynie,

A na czele Żymierski z buławą.

A po wojnie, po skończonej, wracaj do swej narzeczonej

Lub uściśnij swą żonę ukochaną.

Pięknie zginąć za Ojczyznę lub od kuli nosić bliznę,

Lub pozostać z ręką oberwaną.

A ci, którzy już nie wrócą, serce nasze też zasmucą,

Opiszemy historię o ich czynie.

Cześć poległym za Ojczyznę i tym, którzy noszą bliznę,

Niech ich sława nigdy nie zaginie!^[1]