Ty znasz moich przyjaciół – moich wrogów,

ich twarze uśmiechnięte

bez różnicy

zdań zbyt głośno szeptanych,

słów zbyt prędko wypowiadanych,

które znów przyjdzie za dobrą monetę

– policzyć.

Ty znasz moje myśli, moje słowa,

i te intymne, i te na przekór –

dzień po dniu wypowiadane,

dzień po dniu przeklinane,

dzień po dniu, a jakby po wiek

– wieków.

Ty znasz nieśmiałe jeszcze noce

płaczem zbyt głośnym przerywane –

płaczem jeszcze nieprzeczuwanym

i ciągle nienazwanym,

z którego znów przyjdzie się śmiać

– nad ranem.

Ty wiesz, że nic się nie odmieni

i strach znaczy to samo,

co wczoraj znaczył –

lecz nie wiedzieć czemu

są dni, w których znowu

przychodzi kolejnym wrogom

– wybaczyć.^[1]