Tych lat nic odda nikt,

tych lat nic odda nikt,

gdy swoją drogą ja chodziłam,

swoją drogą ty,

gdy słowa tłumił żal,

gdy oczy ściemniał gniew,

gdy drażnił muzyki dźwięk

i nocnych ptaków śpiew.

Tych lat, straconych lat

nic odda nam już nikt,

nikt nam nie odda

pięknych nocy ani dni,

tych zmierzchów pełnych barw

i tych wiosennych burz,

gdy wiatr zgina drzewa,

gdy wiruje złoty kurz,

najcichszych kilku chwil,

nim ptaki zbudzi świt

i gwiazd, które spadły w dół,

nie odda nam już nikt.

Tych lat nie odda nikt,

tych lat nie odda nikt,

nie powracajmy już

do dawnych nocy ani dni.

Wyrzućmy z serca żal,

uciszamy nagły gniew,

witamy muzyki dźwięk

i nocnych ptaków śpiew.

Tych lat, idących lat

Już nam nie weźmie nikt,

nikt nie zabierze

pięknych nocy ant dni,

tych zmierzchów pełnych barw

i tych wiosennych burz,

gdy wiatr zgina drzewa,

gdy wiruje złoty kurz,

najcichszych kilku chwil,

nim ptaki zbudzi świt

i gwiazd, które lecą w dół,

nie weźmie nam już nikt.^[1]