Tyle mamy za sobą przebytych mil,

Tyle wiatrów gnało nas,

Tyle razy człowiek gdy już mu brakło sił,

Mówił, że to ostatni raz.

I znów morza ryk i w huku fal

Wiatr złowrogą melodię gra.

Znowu pompa idzie w ruch,

Znowu tyrać masz za dwóch,

Gdy nierówna walka trwa.

Tyle portów odwiedził każdy z nas,

Tyle przygód przeżył w nich.

Tyle forsy nieraz miał, że już porzucić chciał

Ten żeglarski podły wikt.

I znów morza ryk i w huku fal...

Tyle lat już po morzach włóczymy się,

Tyle lat żyjąc byle jak.

Tyle razy mówił człek: „Dość włóczęgi tej!

Już to wszystko rzucić czas”.

I znów morza ryk i w huku fal...

Człowiek jednak w swej głupiej naturze ma coś.

Trudno to zrozumieć nam.

Tyle razy dostał w kość, że powinien mieć dość,

Lecz go znów na morze gna.^[2]